niedziela, 16 listopada 2014

Żegnaj Jenny / Goodbye Jenny we will miss you.

Nadszedł ten najsmutniejszy i najczarniejszy z dni. Po ostatnim koncercie w Kuopio, Jenny zdecydowała się odejść z zespołu.


Z tego, co wiadomo do tej pory, nowy członek zespołu nie został jeszcze wybrany. Są duże szanse iż będzie to Emppu, choć nikt tego nie potwierdza. Jonsu podobno wspomniała, że następne koncerty odbędą się dopiero w lecie 2015. Za to Jesse Hietanen potwierdził, że Vox Populi nadal istnieje, co więcej w grudniu rozpoczynają nagrania do debiutanckiego albumu. Jonsu jest tam jedną z 5 wokalistek i autorką kilku piosenek.

Setlista z Kuopio:

Elä
Vuorien taa
Sun oma
Suunta on vain ylospain
Pidä kädestä
Tuuliset tienoot
Scarlett
Noita
Valoissa
Kummajaisten joukko
Älä kanna pelkoa
Pahinta tänään
Ikuinen virta


 Żegnaj droga Jenny :(


















poniedziałek, 24 lutego 2014

Kilka wywiadów




Hi Jonsu, thank you for taking the time to answer some questions for the French Webzine aux portes du metal.
Hi! Thanks for the interview!

After five albums written in Finnish, you finally recorded English versions of some of your old songs for your first album written in English, “A Way Away” (your first album released with Nuclear Blast). Did you manage to reach a wider audience thanks to this album?

Yes, I´m sure that it would have been quite difficult to tour in Europe and only sing in Finnish. Also two tours with Nightwish made it possible to find some new fans.

Now your new album “Shine” is also written in English. Was it your own choice or did you just follow your label's recommendations? Is it true that a Finnish version of this album will be available in your country?

It was clear already when we decided to do “A way away” that we would do more than only one album in English. If you start working in a new area it means usually thousands of hours extra work and pretty big investments so you have to have a good reason why to go abroad. We think that music will make this life more tolerable and bring a lot of hope to people and that´s why we will continue our career with both languages. We have released "Shine" in Finnish too because we wanted to give the fans the possibility to choose if they wanted Indica in Finnish or in English. You can order both versions of the album no matter where ever you live.

We had to wait five years to hear your new tracks on the album “Shine”. Why have you waited so long to release some new songs, whereas before, when you released an album it was quickly followed by the next one?

There are several reasons for this. I refused to have any deadlines and it was a bad decision. It just made me lazier, slower and more spaced out. Deadlines are healthy for me. Another other reason was that we had some contractual problems so the album was waiting to be released for over a year. We also needed a small break with the girls.

Your album seems to be a very positive one, because of the title and the yellow cheerful picture on the cover. Is it really a positive album, filled with optimism (in contrast to many Finnish bands, who usually release dark and gloomy albums)? What about you? Are you an optimist?

No. I think that I´m a realist. At least that´s what I´m trying to be. I believe that this world is quite a sick place to live. At the same time I see a lot of beauty in it. There´s always beauty and ugliness in the same picture. It depends what you want to look at.

Do you write the English lyrics on your own or do you work with someone who translates it for you?

When I´m writing in English I usually work with some other writer. It just feels more comfortable for me. In Finnish I usually write alone.

Can you tell us what inspire you to write and compose music?

Yes. When I was four years old I realized that when I heard musical notes, life felt beautiful. The chaos dissappeared. I could see harmony everywhere I looked. All was clear. I had a reason to live in this planet and it was to be a composer. I realized that the meaning of life was hidden in the notes. If I don´t compose I become a dark person.

What is your favorite track on you new album, and why?

"War child". It´s a story about hope in the middle of darkness. I think that hope is a crucial thing if you want to keep your mental health.

Are you still the one who plays the violin parts in this album ?

No. I had a chance to have more talented violinists on this album so I hired them straight away!

On your album “A Way Away” you brought some symphonic elements in your music, and you did it again on this new album. Did you ask some people to work with you on this album? What about Tuomas Holopainen? Did he help you again?

We worked with a German producer Roland Spremberg. He did a couple singles for our previous album. We wanted to create more pop-ish album than the last one so he was a great choice for this.

You are not really considered as a metal band, and yet this interview will be published on a website devoted to metal music. We also know that a lot of metal fans really like your music. How can you explain this?

I can´t. We have always had metal fans and nobody knows why. Not even the fans.

By the way, how would you describe your musical style?

It depends what album you listen to. The press in Finland has named it as mystic-romantic pop rock. The press abroad usually talks about symphonic pop rock and yesterday I saw a line in the cover of the album which said that it´s music with sex appeal and a rocking punch. That line made me laugh.

You shared a tour with Nightwish. Is there any tour planned soon with some other rock or metal bands? Or will you go on tour on your own, as headline act?

Unfortunately I can´t answer that question yet.

The lineup is the same since your band was created. Can we say that Indica is a beautiful story of friendship?

Yes. The girls are my best friends.

Do you have something special to say to our readers and to your French fans?

Yes. I want to thank our French fans for the last show that we had there in Nouveau Casino. Our parents came there and it was one of the best shows in the tour. My mom said that the audience was listening so carefully that if you would have dropped a needle in the silent parts of the songs you would have heard it. I want to thank all our French supporters from the bottom of my heart! Our fans and supporters make it possible for us to live our dream.

http://www.rtp.pt/play/p652/e143997/metal-global 

niedziela, 9 lutego 2014

7.02.2014 - Tulisuudenta, Vantaa

Moi!
Po długiej przerwie, Indica powróciła oficjalnie na scenę!

Soundcheck @ Tulisuudelma. Show time around midnight, see you SOON!

 Thank you so much Vantaan Tulisuudelma, hope you had as fun as we did!!
Mieletön fiilis palata taas lavalle, iso kiitos kaikille mukana olleille! Jännää soittaa uutta matskua ekaa kertaa, mut meil oli ihan paras kannustusjoukko! ...ja levyjulkkareihin sit lisää uutta

Next shows Jämsän Himos Areena 22.2. and Loose, Helsnki 28.2.


Setlista z Vantaa:

Sun oma
Suunta on vain ylöspäin
Scarlett
Pidä kädestä
Tuuliajolla
Nirvanaan
Valoissa
Noita
Vuorien taa
Maailma loppuu
Pahinta tänään
Älä kanna pelkoa
----------------
Ikuinen virta


Dość biednie, niestety. 28 lutego jest release party, wtedy prawdopodobnie zagrają cały (lub prawie cały) album. W sieci nie pojawiły się jeszcze żadne zdjęcia czy filmiki, choć coś na pewno wypłynie w ciągu najbliższego tygodnia. Jeśli macie zdjęcia lub nagranie z koncertu, piszcie: jonsu.indica4@gmail.com
If you have any pics or recordings from the latest show please send me those (e-mail above). 

Ciekawostki: Indica prawdopodobnie będzie na Kivenlahti Rock.
-T-shirty i inny merchadise z Shine/Akvaario powinien pojawić się w sprzedaży w tym miesiącu. 

EDIT: Na stronie Indiki wreszcie pojawiły się tour dates, uaktualniono także te poprzednie.
 
22.02.2014 Himos Areena, Jämsä
28.02.2014 Bar Loose, Helsinki (record release party) 07.03.2014 Hullu Poro Areena, Levi 15.03.2014 Osmantupa, Eura 21.03.2014 House of Rock, Kouvola 23.05.2014 Pressa Night Club, Helsinki 18.07.2014 Le Bonk, Helsinki 09.08.2014 Henry's Pub, Kuopio 14.08.2014 Tuomiokirkko, Turku (acoustic)

wtorek, 4 lutego 2014

Charty, zdjęcia, Akvaario vs. Shine i tłumaczenia.

Moi!
Zebrał się taki nawał wiadomości, że aż strach. W końcu jednak rozpoczyna się zjawisko znane od teraz pod nazwą Shine/Akvaario era! 

1. Indica debiutuje na listach.

Obydwa albumy zadebiutowały dziś na listach sprzedaży. Akvaario zdobyło 3. miejsce w Finlandii!

Przypomnę, że w historii Indiki było raz lepiej, raz gorzej:
Ikuinen Virta - 4
Tuuliset Tienoot - 12
Kadonnut Puutarha - 8
Valoissa - 3
A Way Away - 8

Akvaario po raz drugi wprowadziło zespół na podium. Wcześniej udało się to tylko Valoissie, a wtedy na pewno nie bez znaczenia pozostała współpraca ze sławnym Tuomasem Holopainenem. Tym razem dziewczyny zapracowały na swój sukces całkowicie same i jak widać opłaciło się. 

http://finnishcharts.com/showitem.asp?interpret=Indica&titel=Akvaario&cat=a 

Shine z pewnością zawiodło Nuclear Blast, gdyż w Niemczech album zdobył zaledwie 99. miejsce, przy czym poprzednik: A Way Away miało miejsce 20.

http://finnishcharts.com/showitem.asp?interpret=Indica&titel=Shine&cat=a 


2. Akvaario vs. Shine (czyli BARDZO subiektywna ocena obydwu albumów)



 Postanowiłam napisać o obydwu albumach w formie pojedynku. Dlaczego? Bo po przeczytaniu credits (napisy na końcu książeczki) nie mogłam się nazłościć na Nuclear Blast, wytwórnia popełniła fatalny błąd. I, jak widać po pozycjach, był on koszmarny w skutkach. 

Po pierwszym przesłuchaniu ,,Shine" coś mi nie grało. Niby Indica, ale jakaś taka... bez Indiki. Sądząc po komentarzach od fanów z całego świata, nie tylko ja miałam taki problem. Niby na albumie znajdują się piękne, choć inne stylowo od poprzedników piosenki, całość śpiewa nasza kochana Jonsu, a jednak. I wtedy zajrzałam do credits, co odkryłam?

Music by Jonsu (6,8,10). Jonsu and Roland Spremberg (1,5,7,9,11). Jonsu, Roland Spremberg & Michael Ochs (2,3,4).

Lyrics by Jonsu&Jesse Hietanen (1,5,9,10,11) Jonsu, Michael Ochs, Roland Spremberg (2,4,8) Jonsu, Michael Ochs, Roland Spremberg & Jesse Hietanen (3) Johnny Lee Andrews (6,7). Tracy Lipp (additional lyrics 5).

Co z tego wynika? To, że Jonsu nie napisała samodzielnie ani jednej piosenki na tym albumie. Ba! W niektórych piosenkach miała dosłownie znikomy udział. Jeśli wziąć pod uwagę, że na poprzednich płytach całkowicie samodzielnie pisała muzykę, słowa (z wyjątkiem AWA, gdzie zrobiła to z pomocą swojego ulubionego poety i Tuomasa), a cały zespół aranżował wszystkie utwory. Shine zostało  napisane w bardzo dużej mierze przez Spremberga, Ochsa i Andrewsa. Krótko mówiąc, album został wyprodukowany przez specjalistów od ,,popularnej" muzyki. Dlatego tak obco brzmi.

Akvaario natomiast, to współpraca na najwyższym poziomie. Muzyka pozostała niezmieniona, ale teksty całkowicie napisała Jonsu, z wyjątkiem ,,Savuton ja Onneton" która powstała w wyniku współpracy całego zespołu. To, że ten album znacznie bardziej odpowiada temu co chciała stworzyć Jonsu widać i słychać. 

Zacznijmy jednak pojedynek:

01. Älä kanna pelkoa > Missing

Fińska wersja uderza nas swoją rozbieżnością. Spokojna, minimalistyczna pod względem instrumentalnym melodia z refrenem opartym na perkusji, atakuje pełnymi energii i mocy wokalami. Naturalny wokal Jonsu brzmi zdecydowanie lepiej niż ten na Missing, którego live wersja była zaledwie cieniem studyjnej. Missing jest pełen dziwnego przeciągania słów dla melodii, co w praktyce dla mnie brzmi jak głos konającej z tęsknoty osoby. (może tak miało być?) Wciąż jednak melodia pozostaje taka sama, a chwytliwe ,,are you missing me at all" łatwo zostaje w pamięci i uprzyjemnia zbyt przesłodzoną całość. 

02. Liian kaunis vailla suuntaa = A Definite Maybe

Pierwszy singiel z Shine był przez wielu bardzo krytycznie przyjęty i dość mocno zmieszany z błotem przez komentatorów konta Nuclear Blast na youtube. Komentarze szybko wyłączono, a piosenka z czasem została skomentowana przez Jonsu jako ,,najbardziej popowa na albumie". A Definite Maybe jest wesołe, przewrotne, a dzięki mocnym wokalom i chwytliwemu ,,No No I know I know" jest miła do posłuchania i dodaje energii. Prawdziwym mistrzem jednak jest fińska wersja, której tłumaczenie zrobię pod spodem. Nie dość, że ujawnia ważne fakty odnośnie problemów Jonsu, to jeszcze ostry i egzotyczny język nadaje jej przyjemnego pazura, którego brakowało oryginałowi. Dla mnie te piosenki są praktycznie równe, choć emanują zupełnie innymi emocjami. ADM przynosi uśmiech na twarzy, a LKVS nakłania do walki o swoje szczęście.

03. Suunta on vain ylöspäin < Goodbye to Berlin

Kiedyś Jonsu powiedziała, że angielski jest bardziej śpiewny od fińskiego. Ten utwór jest tego idealnym przykładem. W GtB najgorsze są wokale. Zbytnio zmiksowane w ogóle nie przypominają głosu wokalistki. Tekst jednak jest idealnie dopasowany i m.in. dlatego tak łatwo wpada w ucho. Suunta... za to ma zbyt dużo do powiedzenia. Zbyt dużo krótkich, fińskich słówek skoncentrowanych na melodii odpowiedniej do tych dłuższych. Przez to wydaje się, że czasem fińska wersja wypada z rytmu i pobrzmiewa zupełnie inaczej. Na szczęście zdarza się to bodajże dwa razy i po kilku przesłuchaniach człowiek się do tego przyzwyczaja. Nie mniej jednak GtB pozostaje zwycięzcą, choć moim faworytem ze względu na język jest Suunta. 

04. Savuoton ja Onneton > Run Run

I oto nadszedł czas mojej najbardziej znienawidzonej piosenki z Shine. Run Run przypomina mi powolne, aczkolwiek nasilone w refrenie zdychanie. Tak bardzo emanuje pesymizmem, że aż trudno jest mi go słuchać. Przed poznaniem Savuton ja Onneton miałam spore obawy, dziewczyny na szczęście wybroniły się układając spokojny, chwytliwy refren ze znanym na całym świecie ,,Carpe Diem" w kulminacyjnym momencie. Tutaj nie mam żadnych wątpliwości. Zarówno pod względem tekstu jak i wokali Savuton... jest znacznie lepsze. Jonsu brzmi tutaj lekko i odrobinę melancholijnie, nie opuszcza jednak z pozytywnej strony mocy.

05. Sun Oma = Mountain Made of Stone

A oto i najciekawszy przypadek z obydwu albumów. Niby ta sama melodia, a śpiewane jest zupełnie inaczej i co najlepsze: w obydwu wersjach brzmi bardzo dobrze. MMoS było chyba największą nadzieją fanów, od chwili usłyszenia tej piosenki w Meksyku były wobec niej duże oczekiwania. Dla wielu wersja studyjna spełniła je, dla mnie ma swój świetny klimat i nawet drobne potknięcia nie zmieniają jej piękna. Sun Oma to zupełnie inna bajka. Jonsu zupełnie zmieniła sposób śpiewania refrenu, przez co nie jest on taki rzewny, a...inny. Wybaczcie, brakuje mi słowa by go opisać. Warto jedna porównać te dwa utwory bo niosą ze sobą zupełnie odmienne przesłanie muzyczne.

06. Nirvanaan < Uncovered

Piosenka, która z miejsca podbiła moje serce. Pełna romantyzmu, melancholii i (w końcu) świetnie nagranych wokalów, pełnych emocji. Podobnie jak w Goodbye to Berlin, liryki są świetnie dopasowane do melodii, tak że nie trzeba w nich nic zmieniać. W trakcie znajdziemy wiele ciekawych aranżacji, a nawet dawkę mroku z A Way Away, tym razem w bardziej wesołej wersji. Tym co nie pasuje mi w fińskiej wersji są częste ,,r" i inne ostre litery nienadające się do delikatnej melodii. Szczególnie refrenowa ,,Harmaata" nie brzmi zbyt ckliwie, a wręcz surowo. Taka zmiana niszczy lekko klimat i nawet ciekawa zmiana końcowych wokali przegrywa z lekkością Uncovered.

07. Tuulijolla > Humming Bird

Jest tylko jeden utwór, który może pokonać A Definite Maybe na popowość roku. Jest nim Humming Bird. W pierwszym momencie mocno za słodkiego refrenu da się wyczuć, że ktoś tu przesadził z lukrem. Piosenkę ratują zwrotki ze wspaniałym bębnieniem i bardzo fajnymi wokalami, zatopione jednak dziwacznym ,,szeptem" Jonsu przed ostatnim refrenem. Wolałam tego nie słyszeć bo naprawdę nie kojarzy się on najlepiej. Za to Tuulijolla za nic nie chce wypaść z głowy. Od pierwszych momentów zachwyca śpiew Jonsu z mocnymi echami, które nadają fińskiej wersji mistyczności. Ma się wrażenie jakby wokalistka wzywała nas z jakiejś odległej krainy. 

08. Kultaan Kuun > Here and Now

Znowu ten pan, ten co tak przeciągał koszmarnie Missing. I tutaj też przeciąga. Niemożliwie. Pomijając ogólny sens tekstu w którym Jonsu ma tylko jedną noc dla swojego ukochanego, po prostu nie brzmi to najlepiej. Znowu wokale ocierają się o zawodzenie i krzyczenie. Fińska wersja brzmi lepiej, choć nie udało jej się całkowicie uniknąć nachalnego przeciągania, Jonsu śpiewa delikatniej, spokojniej, co nadaje całości bajkowego klimatu i znacznie lepiej dopasowuje się do melodii. Podsumowując HaN jest moją drugą najbardziej nielubianą piosenką po Run Run i, choć ma w sobie wiele energii, przez oklepane teksty typu ,,safe in your arms" (przypominam, że tekst był pisany przez Andrewsa - tylko) i niezbyt udane wokale, nie jest zbyt dobra. Kultaan Kuun posiada swój urok i słucha się go znacznie lepiej, a po kilku przesłuchaniach nawet przeciągnie już nie przeszkadza. 

09. Tuule Tuuli = Hush Now Baby

Wraz z numerem 9, przechodzimy do najlepszej części obydwu albumów. Mam niemałą zagwozdkę z decyzją, która z piosenek jest najlepsza. Nie potrafię wybrać, mogę jednak z czystym sumieniem powiedzieć, że TT i HnB należą do elity. Zgodnie z tym, co mówi nam angielski tytuł, utwór bardzo przypomina kołysankę. Jonsu śpiewa fantastycznym, magicznym szeptem podczas zwrotek, a na refrenie zachwyca nas swoim ciepłym głosem. Słyszane w tle skrzypce, spokojna gitara i nieodzowne pianino nadają mu nawet niewielkiej epickości, przepełnionej radością i spokojem. Zdecydowanie jeden z najlepszych utworów na całej płycie.

10. Maailma Loppu = A Kid in the playground

Myśleliście, że Indica straciła pazur na rzecz radości i romantyzmu? Nic bardziej mylnego! Numer 10 przenosi nas do czasów Kersantti Karoliina i żołnierskiej musztry. Mocno basowa muzyka z ostrymi, gitarowymi przerywnikami jest tak naprawdę głównym przeciwnikiem Hush Now Baby/Tuule Tuuli. Już od dawna nie słyszałam u Jonsu takiego zróżnicowania podczas jednej piosenki: raz śpiewa ostro, raz złośliwie, a raz z lekką melancholią. I za każdym razem wspaniale! Maailma Loppu jest moim zdaniem tylko nieznacznie lepsza, a to z bardzo prymitywnego powodu: fiński brzmi dla mnie bardzo podobnie do rosyjskiego, który jak wiadomo jest ostry i żołnierski. Tak czy inaczej pojawia się tutaj kawałek instrumentalny, którego tak mi brakowało. Ogólnie piosenka nastraja bardzo pozytywnie do życia i nieco przypomina dawne czasy zespołu.

11. Onnen syy = Lucid

Chyba najmniej znany utwór, jeden to bonus, drugi gdzieś na końcu płyty...a najlepszy. Oczywiście, według mojej opinii, ale niezaprzeczalnie posiada najmocniejszy ze wszystkich klimat. Choć mroczny, idealnie wpasowuje się zarówno do Shine, jak i Akvaario. Bardzo prosty, obudowany wokół pojedynczego dźwięku pianina z mocnym ,,echem" jest dla mnie kwintesencją zmiany zespołu. Posiada cechy starego i nowego stylu, idealnie do siebie dopasowane i współgrające ze sobą. Mam pewne podejrzenia, że tekst do Lucid pisała sama Jonsu, oceniam jednak tylko po jego względnej prostocie. Może on przeszkadzać, mnie się podoba, a zwłaszcza psychodeliczne ,,I know I know the way". Onnen syy znowu śpiewane jest na inną nutę, podobnie jak Sun Oma, w obu wersjach piosenka brzmi świetnie.

12. Akvaario/ Behind the Walls

Tutaj powstrzymuję się od porównania, bo choć dzielą tą samą melodię, te dwa utwory są zupełnie inne pod każdym względem. Akvaario to idealnie czysty głos Jonsu wspomagany tylko przez radosne pianino. Behind the Walls skupia się na energicznej perkusji Laury, spokojnych zwrotkach i popowym refrenie, bardzo energicznym pod koniec. Aktualnie to jedna z najczęściej słuchanych przeze mnie piosenek. Znana nam już kwestia ,,Shine, shine I shine..." okazała się być niesamowicie mocna i chwytliwa. Trudno jest nie zapamiętać tej piosenki.

13. War Child

Jak już wspomniałam w poprzednim poście, War Child jako jedyne nie zostało przetłumaczone i występuje tylko na Shine. Jest to kolejna z moich ulubionych piosenek, na której po raz pierwszy i jedyny pojawia się klarnet Sirkku. Cały utwór jest lekko egzotyczny z nutą romantyzmu, idealnie kończy podstawową wersję albumu. Z ciekawostek: wiecie, że istnieje organizacja War Child oraz piosenka o takim samym tytule wykonywana przez zespół The Cranberries?

I na tym kończę pojedynek. Akvaario wygrało 4:2. 

W dodatku album zajął pierwsze miejsce wedlug magazynu Rumba:
http://www.rumba.fi/listat/indican-akvaario-rumban-listan-karkeen/

Z góry uprzedzam, że powyższy tekst jest całkowicie moją opinią, jeśli się z nią nie zgadzacie chętnie wysłucham waszych argumentów. Macie swoje porównania? 



3. Indica w wielu wywiadach.

Jonsu i Heini pojawiły się w wielu wywiadach, jednak przetłumaczono do tej pory tylko jeden fragment wywiadu z magazynu Sue, poza tym cisza.

A piosenka na dzisiaj to Liian kaunis vailla suuntaa:(tłum. na ang. tuulisusi)

Too beautiful without a direction [Liian kaunis vailla suuntaa]

Hey, nothing's gonna work out
If you are going to give up again
When you should speak your mind
That's when I hope you'd shout
So that everyone could hear:
"I'm the one in charge here, get out of my way!"

You bend like the wet grain when the winds are doing their tricks

Too beautiful without a direction
The one that shouts loudly is the one that gets you
You save the others, not yourself
Run, girl, run fast
That road will lead you to a dead end


Those that steal your happiness
Are not worth your time

Even if they would be talking about love
If every word breaks you
And every act makes it even worse
The tongue is discreted from the truth

Too beautiful without a direction...



Zbyt piękne bez nakierowania.

Hej, nic się nie uda, 
Jesli się znowu poddasz,
Kiedy powinieneś mówić otwarcie,
Mam nadzieję, że zaczniesz krzyczeć,
Żeby wszyscy mogli usłyszeć:
,,To ja tu rządzę, zejdźcie z mojej drogi!"

Uginasz się niczym mokre zboże przed wiatrem wykonującym swoje sztuczki,

Zbyt piękne bez nakierowania,
Ten, który głośno krzyczy, ten cię dostanie,
Ratujesz innych, nie siebie, 
Uciekaj dziewczyno, uciekaj szybko,
Droga zaprowadzi cię do ślepego zaułku,

Ci, którzy kradną twoje szczęście,
Nie są warci twojego czasu,
Nawet jeśli mówiliby o miłości.
Ich każdy czyn sprawia, że jest jeszcze gorzej,
Językowi nie wolno wymówić prawdy,

Zbyt piękne bez nakierowania...







niedziela, 26 stycznia 2014

Dzień tłumaczeń oraz LP

Moi!
Okazuje się, że ,,Shine" jednak wyjdzie w innej edycji niż zwykłe Cd i iTunes. 21 lutego 2014 angielski album ukaże się na winylu. Można go zamówić ze strony Nuclear Blast: http://www.nuclearblast.de/en/products/tontraeger/vinyl/lp/indica-shine.html i kosztuje ok. 18 euro.

Na stronie Indiki, pojawiły się liryki do 10 z 11 piosenek z albumie. Brakuje tekstu do ,,War Child", co ciekawe ta piosenka nie została przetłumaczona na ,,Akvaario". Edytowałam post poniżej, teraz już jestem pewna która piosenka to która. Postaram się przetłumaczyć teksty, dzisiaj pierwsze dwa: Mountain Made of Stone oraz Lucid, tekst angielski ze słuchu.

Mountain Made Of Stone

Oh why do the trees grow so tall
Where will i hide if they fall
The world is so big and i'm so small
And I never dreamed to have it all

Like a mountain made of stone
I am what I am
I am what I am
Blood, flesh and bone
I am what I am
I am what I am

I take a look at life through your eyes
And I hold my tears, try not to cry
The beauty of it all, I realize
The tears won’t hurt as they go by

Like a mountain made of stone
I am what I am
I am what I am
Blood, flesh and bone
I am what I am
I am what I am

Like a mountain made of stone
I am what I am
I am what I am
Blood, flesh and bone
I am what I am
I am what I am

Water and more water the flood comes
And I can't swim
I am the water, I am the ark,
I am the river within 
Góra z Kamienia

Oh dlaczego drzewa urosły tak wysokie?
Gdzie się schowam jeśli upadną?
Świat jest tak wielki, a ja taka mała.
I nigdy nie śniłam by mieć to wszystko.

Niczym góra z kamienia,
Jestem czym jestem,
Jestem czym jestem,
Krwią, ciałem i kością.
Jestem czym jestem,
Jestem czym jestem.

Zerkam na życie poprzez twoje oczy,
I powstrzymuję łzy, staram się nie płakać,
Piękno tego wszystkiego, uświadamiam sobie,
Łzy nie sprawią bólu, gdy już odejdą.

Niczym góra z kamienia,
Jestem czym jestem,
Jestem czym jestem,
Krwią, ciałem i kością.
Jestem czym jestem,
Jestem czym jestem.

Niczym góra z kamienia,
Jestem czym jestem,
Jestem czym jestem,
Krwią, ciałem i kością.
Jestem czym jestem,
Jestem czym jestem.

Woda i więcej wody, nadchodzi powódź.
A ja nie umiem pływać.
Jestem wodą, jestem arką,
Jestem rzeką pomiędzy.

Lucid

I close the window blind
To find the undefined
My dreams have been designed
I leave the world behind

In dreams
I know I know the way
I know the way
I know the way
To get there,
In dreams,
I know I know the way
I know I know the way
The way to get there
Together.

I close the window blind
To find the undefined
I touch you in my miand
You touch me with your mind


Na jawie

Spuszczam żaluzje
Żeby znaleźć niezdefiniowane
Moje sny zostały zaprojektowane
Zostawiam świat za sobą

We snach
Wiem, że znam drogę
Znam drogę
Znam drogę
Żeby tu dotrzeć
We snach
Wiem, że znam drogę
Wiem, że znam drogę
Drogę by się tu dostać
Razem

Spuszczam żaluzje
Żeby znaleźć niezdefiniowane
Dotykam cię w moim umyśle
Ty dotykasz mnie swoim umysłem.

piątek, 24 stycznia 2014

Shine & Akvaario!

Moi! Witajcie!
Po czterech latach czekania, nareszcie nadszedł ten moment: Shine i Akvaario zostały oficjalnie wydane!!! 

https://www.facebook.com/photo.php?v=10151979885533737 

Shine możecie posłuchać już w całości na Spotify zupełnie za darmo!
https://play.spotify.com/artist/1Nc6H2qbH5SljekjNBTX7m?play=true&utm_source=open.spotify.com&utm_medium=open

Jeśli natomiast chodzi o Akvaario to sample są dostępne tutaj (dzięki Ashanee):
http://se.7digital.com/artist/indica/release/akvaario

Jeśli chcecie zamówić obydwa albumy na raz, to można to zrobić tutaj:
http://www.levykauppax.fi/artist/indica/

Älä kanna pelkoa = Missing
Liian kaunis vailla suuntaa = A Definite Maybe
Suunta on vain ylöspäin = Goodbye to Berlin
Savuton ja onneton = Run Run
Sun oma = Mountain Made of Stone
Nirvanaan = Uncovered
Tuuliajolla = Humming Bird
Kultaan kuun = Here and Now
Tuule tuuli = Hush Now Baby
Maailman loppu = A Kid in the playground
Onnen syy = Lucid
Älä kanna pelkoa (akustinen)
Akvaario (akustinen)= Behind the Walls


Resztę uzupełnię jak już przesłucham albumów :) A teraz wybaczcie, idę umierać ze szczęścia i stalkować listonosza.

EDIT: Oto nowe zdjęcie:

poniedziałek, 20 stycznia 2014

INDICA - Mountain Made Of Stone ( LYRICS)


A więc, drodzy czytelnicy... co sądzicie? Bo jeśli chodzi o mnie to szczerze trochę mi mowę odjęło. W życiu nie słyszałam żeby Jonsu śpiewała tak..bezpłciowo i bezuczuciowo, tak jakby każde słowo mówiła od niechcenia, nawet refren brzmi strasznie wolno. 
Z innych wieści, release party odbędzie się 28.02.2014 w Bar Loose, nie na On the Rocks. 
What do you think? 

EDIT:
Powiększone zdjęcie z filmiku i nowe promo zdjęcia JED: (kliknij by powiększyć)




środa, 15 stycznia 2014

Shine - review

Moi!

Shine i Akvaario już są ze mną :) Znalazłam ostatnio dwa nowe artykuły na temat przesłuchań ,,Shine":
 

That being said, if you like your rock a bit more on the poppy side, then Indica should light up your entire day and then some.  There is some brilliant pop balladry going on here, from the beautiful piano intros of Uncovered, Run Run, Here and Now, Missing, Hush Now Baby, Behind the Walls, you get the picture — nearly the entire recording is littered with lush violin passages, sumptuous vocals, and even a wee guitar solo amidst jangly U2 pop-rock (A Kid in the Playground).  My point is, this may not necessarily be the metal news of the day, but it is rather musical, and for that alone is noteworthy.
Mountain Made of Stone, the opener, is a poetically moving number that kicks in at about the 3-minute mark.  The repetitive nature of the vocal (‘I am what I am’) gets a bit much, but overall a nice track, I think.  Uncovered, mentioned above, is a bit mellower, with less bite than some of its companions here.  A Definite Maybe is poppy with a cool little guitar strummed intro, and could almost be a pick of the month over at AOR Magazine.  Goodbye to Berlin is a bit heavier – but just a tiny bit – still poppy (‘cos I’ll be back again‘).

Run Run again features violin and lovely wonderful guitars strumming (note the dripping sarcasm). The intro is very pretty, and this boasts a strong vocal, but it is a bit tepid for this writer’s taste.  Here and Now could easily be another poppy chart-topper, including a particularly haunting violin passage amidst more piano balladry.  Missing is beautiful, but, alas, NOT Metal really at all.  It would not be amiss on the pop charts, however.  I’m starting to sound a bit like a broken record again here, perhaps, but you get the point.  On with the show!
Hush Now Baby could be more pure balladry, but it strikes me as perhaps similar but with a twist.  This track could even be a lullaby. Lush, lovely vocals, more piano and guitar strumming.  Behind the Walls gives us more piano intro(s), and, indeed, the piano remains the key (sorry) to this track throughout. It is ballad-esque again, with a bit more of a pop-rock edge.  I distinctly recall hearing my wife giving me crap during the listening of this particular track, something about ‘Hello Kitty’.  I said, ‘what’s that, wench?’ ‘You heard me’, she said.  Anyway, you guys (and gals) are smart, you understand what I’m on about.
The closing number, War Child, actually soared a bit on the wings of a progressive-rock edge.  It is another moving, violin-laden, ballad-y kind of tune.  While I’m at it, I might as well say it- nearly ALL of the tracks here will ring resoundingly in your ears, but will more likely please the sonic palettes of your youngsters.  Kudos for being purely musical enough to vaguely attract my attention.  I’m sure these ladies will improve with age, like a fine wine, as they say.

Pierwszy z blogerów powstrzymał się od oceny twierdząc, że to nie jego typ muzyki. 

The orchestration smoothly penetrates the opening track like misty rain through the walls of a soggy tent. The vocals on ‘Mountain Made Of Stone’ cling to the craggy rockfalls of guitar like damp mossy outcrops. The instrumentation is gritty and the rhythmic vocalizations are lush and moody.
‘Uncovered’ has slivers of mercurial piano accompaniment and a rattling beat. Then ‘A Definite Maybe’ has a latticework of lightly strummed acoustic guitar and Jonsu’s vocal that rises high like a salmon leaping in flume of glittering stars.
‘Goodbye To Berlin’ – with its synthy strings and poppy sentiment – reminded us of the Australian band the ‘Divinyls’ … it even has trussed-up Amphlett-style singing, together with the associated moody, dingy glamour.
‘Run Run’ is sluggish and mushy. ‘Here And Now’ is more sparkling. It’s like discovering crisp new snow that is slowly melting in the gladdening shard of new light. But it is not a song of any substance, and once the glitter wears off, you may feel that all you are left with is a mud pie of pulpy mash. The chanting ‘Missing’ track sounds properly like a 1980’s throwback – as if Jan Hammer had cooperated with Alannah Currie to make us some more jaunty, syrupy synth-pop.
The intro of ‘Hush Now Baby’ evokes memories of Nightwish. This is the most accomplished track on the album – smeared, smooth and wispy. It unfolds with coldness and flaps like a roll of silk abandoned on a forsaken ice sheet. It’s as rare as an endangered Saimaa seal on this collection … eking out an ice-age living among the scattered insubstantial flurries of sound and the worn-out feathery lyrical vapours that surround it.
‘A Kid In The Playground’ is surprisingly punky. Somewhere between ‘The Pretenders’ and ‘The Cars’. But it is as soft as dung and floats like tufts of cotton wool in the yellowing, stale air.
‘War Child’ completes the album. A shimmering dark sound judders across a moonlit landscape. The lead vocal plods like a lame wolverine caught in the morning light – desperate to get back to her cavern for safety.
The songs on this album are never dramatic or dark enough to increase your heart-rate or intensify your breathing. It’s a yielding, pappy collection of wafer-thin offerings. This could have been lyrical, dramatic and volatile. But, instead, it is pulpy and musically undemanding. It lacks any real substance.

4/10

A tak wygląda ,,Akvaario" w rzeczywistości.

środa, 8 stycznia 2014

środa, 1 stycznia 2014

Shine będzie krótkie + pierwsze zdjęcie z drugiego teledysku.

Moi!
Na stronie Nuclear Blast pojawiły się czasy piosenek:

Jak widać brak tu jakiejkolwiek dłuższej pieśni typu Eerie Eden, czy Nuorallatanssija. Najkrótsza to ,,A Kid in the Playground", najdłuższą z albumu jest ,,Mountain Made of Stone", a ogółem ,,Humming Bird". 

Sixteenbynine zamieściło pierwsze zdjęcie z drugiego teledysku. Prawdopodobnie do Goodbye to Berlin.